Operaya özel ilgi duymaya başlayan çoğu kimsede, bu ilgiyle birlikte, opera programında bulduğundan daha geniş ve daha ayrıntılı bilgi edinmek ihtiyacı da belirir. Olanak bulup da daha fazla bir şeyler öğrenebildiği zaman, bilgisini derinleştirdiği opera eserini izleyiş açısının derinleştiğini ve genişlediğini fark eder. Eseri izlerken duyduğu hazzın bir başkalaştığını, son perde inip de evinin yolunu tuttuğunda daha bir doymuş olduğunu görür. Bu haz ve doyum onu operaya daha da yaklaştırır, eskiden beri bildiğini sandığı opera ile yeni tanıştığını fark eder ve onu daha da yakından tanımak için duyduğu istek artar. Tanışıklık derinleştikçe ilgi ve sevgi de yoğunlaşır. Bir yaşam boyunca sürecek, yaşamı renklendirecek bir ilişkinin içerisinde bulur kendini.

Kitaptan bir bölüm

19. yüzyılın ilk yarısının güzel sanatlardaki genel görünümü, 18. yüzyıl sonlarına doğru kişilik kazanmaya başlamış olan romantizmin giderek klasik görüşün yerini alması olarak özetlenebilir. Hangi alanda olursa olsun -ve bu, özellikle güzel sanatlar için geçerlidir- bir çağdan ötekine geçiş, belirli bir tarihte, belirli bir kimse ya da belirli bir olay tarafından olmamıştır. Başlangıçlara ve son bulmalara kesin sınırlar göstermeye meraklı olan tarihçiler, belki böyle bir zorunluluk da duyduklarından, nasıl Rönesans'ın başlangıç tarihi olarak İstanbul'un Türkler tarafından alındığı 1453 yılını saptamışlarsa, müzikte de romantizmin başlangıcı olarak Beethoven'i göstermişlerdir. Bu daha insaflı bir saptamadır; zira 1770'ten 1827'ye kadar süren, elli yedi yılı kapsayan tüm bir yaşamdır